Actie vaccinatieprogramma 'Ik ben geen WATJE'

Actie Centrum Jeugd en Gezin biedt voer voor 
discriminatie en PESTEN!

Tot mijn verbijstering nam ik kennis van deze actie van het Centrum Jeugd en Gezin, die kinderen aanzet om zich te laten vaccineren op de landelijke vaccinatiedag.

Hier mijn reactie verzonden aan het Centrum Jeugd en Gezin, de Kinderombudsman Marc Dullaert en staatssecretaris Sander Dekker van Onderwijs:

Ik mag aannemen dat men vanuit ‘goede bedoelingen’ handelt, de basis voor de meeste ‘foute handelingen’. Leken mogen dat doen, professionals niet! Van een professionele organisatie in de Jeugdzorg mag men verwachten dat zij onderbouwt en vanuit een brede visie problematiek benadert.

Deze actie is niet alleen een voorbeeld van hoe men met oogkleppen op alleen het eigen subjectieve belang nastreeft, zonder rekening te houden met andere belangrijke factoren of belangen. Het is erger: het is een aanzet tot discriminatie en pesten!

• Heeft men stilgestaan bij wat de boodschap suggereert aan de kinderen?
• Heeft men stilgestaan bij de mogelijke gevolgen voor kinderen die niet gevaccineerd worden of straks niet in het bezit zijn van een bandje “Ik ben geen Watje”?
• Heeft men stilgestaan bij bijzondere omstandigheden waardoor kinderen niet mee (kunnen) doen aan dit voor u kennelijk zo belangrijke vaccinatieprogramma?
• Vanuit welke en wiens belangen handelt het CJG hier? 

En vooral:

• Deze actie bestaat uit een zeer ongewenste, onjuiste en ‘onsmakelijke’ vermenging van zaken: de vaccinatie van kinderen te verbinden met het zelfbeeld ofwel de identiteit van kinderen!

Van het Centrum Jeugd en Gezin, een professionele organisatie, mag ik verwachten dat zij een voorbeeldfunctie biedt in het respectvol omgaan met verschillen in de samenleving, het voorkomen van 'pesten'en ander misbruik. Echter met deze actie biedt zij krachtig voer en ondersteuning aan pesters en al degenen die zichzelf beter achten door anderen te discrimineren of te kleineren. 

En dan sta ik nog niet eens stil bij de suggestieve boodschap: als je niet meedoet -wordt je ziek......
Is er een grotere spagaat waarin men kinderen kan brengen? en dat, terwijl zij niet eens de rechtsverantwoordelijke persoon zijn als het om beslissingen gaat! 

Een toepasselijke uitspraak ooit gehoord:

Er is niets gevaarlijker dan een grote gedachte in een leeg hoofd!

Jooske Kool

Mijn klas is net een pot vol PIEREN! - 1

Het friemelt, kronkelt, beweegt …. er is geen rust en structuur in de klas te krijgen!

Wat ik ook doe . . .  het helpt niet of maakt het alleen nog erger . . . .!

Al direct na de bel sluipt er één langs je heen en stormt een ander met veel lawaai de klas in…weer een ander duwt de kinderen die voor haar staan, één van de kinderen huilt….

als je je omdraait, rollen er drie over de grond en loopt er al weer één de klas uit!

Voordat er rust is en je je verstaanbaar kan maken, is er al heel wat tijd verstreken. Hoe vindingrijk ben je? Hoeveel uithoudingsvermogen hebt je….

Wat hebben deze kinderen nodig, zodat ze samen met jou kunnen leren…..

Spelen en bewegen is voeding voor hart en brein

Spelen is schijnbaar doelloos gedrag. Zeker op school: kinderen komen er om te leren, toch?

Spelen kost tijd en energie. Toch is de behoefte om te spelen sterk.

Kijk maar wat er gebeurt nadat kinderen en ook volwassenen een tijdlang geconcentreerd of ingespannen bezig zijn geweest; rennen, dollen, lachen, praten en grapjes maken. Spelen helpt ons te overtollige spanning af te voeren, te ont-stressen en in plaats van te overleven helpt het ons om te léven.

In het spelen en bewegen leert een kind beter met zichzelf en anderen om te gaan.

Spelen is essentieel voor de groei en vorming van het brein, in spel en bewegen zijn kinderen lichamelijk, sociaal én mentaal actief. Actief spelen bevordert de zenuwgroei in de hersengebieden waar emoties verwerkt en beslissingen worden genomen. Kinderen worden flexibeler, leren zich makkelijker en nauwkeuriger uit te drukken, beter naar het eigen lichaam en gevoel te luisteren, en beter naar anderen te kijken en in te voelen.

Het gevoel van veiligheid van een kind vergroot door het onbevangen en positief beleven in het spelen. Positief gedrag, wederzijds contact én het leervermogen ontwikkelen zich zo op een natuurlijke wijze. 

wordt vervolgd....

Goed voor jezelf zorgen

Om goed voor jezelf te zorgen, is het nodig om je bewust te zijn van jezelf.

Een belangrijk onderdeel van de psychosociale weerbaarheids-trainingen en de opleiding tot trainer is 'aandacht voor jezelf', ook in contact met anderen! 

Goed voor jezelf zorgen, lukt alleen als je je voldoende bewust bent van jezelf. Als je kunt luisteren naar wat er binnenin je gaande is – je gedachten, gevoelens en lichaamssignalen.

Je leert wie je bent, door stil te staan bij jezelf, bij je eigen behoeften, je gedrag, en de gevolgen van je gedrag. Het lukt niet altijd om aandacht te geven aan jezelf. Het leven vraagt veel van ons, er zijn overal prikkels, eisen om aan te voldoen, het is druk, druk, druk…. 

Het is moeilijk om de balans te vinden in stressvolle situaties. Stress leidt tot spanning die terug te vinden is in ons lijf. Het is een kunst te ontspannen en los te laten. Lukt het om de spanning los te laten in adem, spieren en gedachten, dan komt er ruimte voor meer inzicht. We ontspannen dan ook in onze relatie met anderen, waardoor we met meer plezier met onszelf en anderen kunnen omgaan.

Een mooie illustratie van verandering en loslaten (Pia Blok):

Stel je voor:  je hebt een gouden munt in je vuist. Je bent er erg aan gehecht. 

Strek je arm voor je uit met je handpalm omlaag. Als je je greep ontspant en loslaat, zul je de munt verliezen ( pijnlijk). Daarom houdt je hem krampachtig vast (stress).

Er is ook een andere mogelijkheid, waarbij je kunt loslaten en toch behouden. 

Met je arm uitgestrekt draai je je handpalm naar boven. Ontspan je vuist.... en de munt blijft liggen.

Je laat los en toch is de munt van jou. Zelfs als je je vuist helemaal opendoet.

Dit geeft rust en doet geen pijn. 

Pesten: een uiting van ongenoegen en pijn?

Om pesten tegen te gaan legt men vaak de nadruk op het inzetten van protocollen en het vergroten van de psycho-fysieke weerbaarheid. Daarmee krijgt een deel van de problematiek wel de aandacht, maar wordt niets gedaan aan de oorzaak, de bron van waaruit pestgedrag voortkomt. De oorzaak en de bron van pestgedrag is complex, maar zeker is dat pesten en geweld voorkomt uit een onbalans bij het kind en gezien kan worden als een uiting van innerlijk ongenoegen en pijn!

Een kind dat ‘stevig in zijn schoenen staat, en lekker in zijn vel’ zit, is er niet op uit om anderen schade toe te brengen. Om zichzelf beter te voelen, heeft het niet nodig de ander naar beneden te halen. Het voorkomen van geweld begint bij een innerlijk gevoel van veiligheid en geborgenheid. Vanuit je veilig voelen kun je nieuwsgierig zijn naar de ander: de basis van respectvol omgaan met elkaar!

Veel kinderen die deelnemen aan onze kind/ouder-trainingen zijn ‘sociaal onhandig’, worden gepest of pesten zelf kinderen. Op scholen, in klassen waar onvoldoende basisveiligheid aanwezig is, richten we ons op het verbeteren van het leer-en leefklimaat. Juist door de samenwerking met de verschillende betrokkenen (het kind, de ouders en de leerkrachten) en het versterken van de psychosociale vaardigheden bij het kind, zien we opvallend goede resultaten. Deze aanpak vermindert pestgedrag, zowel bij de pester als de gepeste, werkt preventief, ook naar andere gedragsproblemen, depressiviteit of angstklachten.

Het is schokkend dat de dood van kinderen nodig is om volwassenen wakker te maken en zich te bezinnen op keuzes en aandachtsgebieden, die fundamenteel zijn voor een samenleving. Ik pleit voor een bredere benadering vanuit ontwikkelingsperspectief, waarbij niet alleen het symptoom, maar ook de bron van waaruit geweld voortkomt, aandacht krijgt. Het is van groot belang om de innerlijke ‘basis’ van het kind te versterken én de ouders en opvoeders daarin te ondersteunen.

In de beweging ontdek ik wie ik ben .....

Bewegen het uitgangspunt van de methode “Ho, tot hier en niet verder…!”

Ik vertrouw op mijzelf en ik vind mijn weg...

Kinderen komen bij ons omdat ze zich ongelukkig voelen, boos, verdrietig of bang zijn. Dat geldt ook voor de ouders, die zich zorgen maken over hun kind.De eigen kracht is toegankelijk als het emotionele systeem rustig is.

Bewegen is de meest primaire vorm van leven. Alle levensfuncties hangen samen met bewegen: ons hart pompt ritmisch, de ademhaling golft in en uit, spijsvertering is een bewegend proces. We reiken naar iets of halen het naar ons toe, we kruipen, lopen, dansen, springen. Bewegen is leven.

Kinderen leren primair door te bewegen. Eerst in de buik, later in de armen van de ouders ervaart het kind beweging. In de beweging en aanraking van de ander ervaart het kind de grens tussen jij en mij.

Een kind ontdekt de wereld eerst door onwillekeurige aanraking, het voelt de huid van de moeder,de stof van zijn kleertjes, de knuffel, de harde rand van het bedje, de stevige ondergrond van de vloer. Het aangeven van de basisbehoeften ontstaat vanuit de lichaamssignalen, gevoelens van onbehagen. De expressie verloopt via beweging en geluid: de baby huilt.

Bewegen hangt samen met emoties. Emotie komt van 'emovere' wat 'bewegen' betekent. Praten is pas mogelijk na een rijpingsproces van de hersenen, het is een belangrijk cognitief proces. Toch komt het op de tweede plaats. Elke lichaamservaring en emotie wordt direct verwerkt in het 'emotionele brein': de hersenstam of het lymbisch systeem. Dit regelt onze levensfuncties en overlevingsreacties: vechten, vluchten, bevriezen. Wanneer je hevig schrikt, boos, verdrietig bent of een ingrijpende traumatische ervaring hebt, verdwijnt het praten naar de achtergrond. We horen niet meer wat er gezegd wordt. We kunnen niet goed meer nadenken.

Het bewegen is fundamenteel om tot zelfbewustzijn en zelfvertrouwen te komen: in beweging ervaar ik, en ontdek ik, wie ik ben …..

“Ho, tot hier en niet verder…!”

Deze methode maakt kinderen en jongeren psycho-sociaal weerbaar en biedt ouders, opvoeders en leerkrachten nieuwe opvoedkundige vaardigheden.

Vaak zoekt men de cognitieve (sociale vaardigheid - praatgroepen) of de fysieke oplossing (zelfverdediging-krachtsport) voor problemen als pesten en geweld.

Maar de kracht moet op de eerste plaats in het kind zelf liggen, niet in het hanteren van aangeleerde vaardigheden. Het kind moet zijn zelfvertrouwen en sterkte hervinden.

“Ho, tot hier en niet verder…!” richt zich op het doen en ervaren vanuit het kind zelf, door de primaire functie van de mens ‘het bewegen’ aan te spreken. De eerste ervaringen van de mens bestaan uit ‘bewegen’ en zijn voor altijd opgeborgen in het ‘emotionele brein’.

De ouders, opvoeders en leerkrachten zijn, met hun eigen opvoeding en achtergronden, deel van het veranderingsproces in het kind. Zij krijgen inzicht in de relatie met het kind en hun rol daarin, en krijgen vaardigheden aangereikt.

Reeds 85 opgeleide en geregistreerde trainers gebruiken de methode “Ho, tot hier en niet verder…!” op scholen, in instellingen of eigen praktijk. Meer dan 10.000 kinderen hebben in de afgelopen 15 jaar een training gevolgd. De resultaten zijn verrassend succesvol.

De methode verdient meer bekendheid en een ruimere toepassing omdat dit onze wereld liefdevoller maakt.

www.uiteigenbeweging.nl